Het absolute summum destijds was de EYOWF, een soort van Olympische Spelen voor de jeugd. We hadden toen een behoorlijke trainingsgroep en bijna iedereen wist zich te kwalificeren. Het werd een week om nooit te vergeten. Niet alleen omdat er 400 jongeren van 18 jaar oud bijeen gezet werden, ook omdat ik een verbazingwekkende 9e plaats op de sprint wist te behalen, tussen jongens die zich nu Olympisch kampioen bij de grote mannen mogen noemen. Die, en andere prestaties deden me toen besluiten voor onbepaalde tijd vol voor mijn sport te gaan. Dat was overigens ook het moment dat ik er achter kwam dat veel leeftijdsgenoten al 20 uur per week of meer trainden. Werk aan de winkel dus!

Via via kwam ik in Grand Rapids, Minnesota terecht, om mee te trainen met Amerikaanse junioren. Coach Vladimir (‘come on, bitch!’) is prettig gestoord, maar ook een klasbak. Nog altijd zijn we hele goede vrienden, zoals ik met veel mensen uit die tijd nog goed bevriend ben. Nog steeds beschouw ik dat jaar als het mooiste uit mijn leven. Hoewel mijn samenwerking met het Amerikaanse team nu volledig los staat van dat jaar in Amerika, is het voor mij geen toeval te noemen dat het Amerikaanse team als een rode lijn door mijn carrière loopt. De trainingsgroep in Grand Rapids viel na een jaar uit elkaar, waarna ik besloot voor het beste van het beste te gaan; Ruhpolding. Hierbij werd ik, zoals bij alle grote beslissingen in mijn carrière, geholpen door Horst Tielmann, die als een mentor voor me is en op momenten als een tweede vader.

Met name in de eerste jaren had ik het erg zwaar in Ruhpolding. Vrijwel direct raakte ik overtraind, en ook kon ik moeilijk overweg met de ietwat gesloten Beierse cultuur. Na een zwaar jaar vonden er ook nog eens trainerswisselingen plaats, waardoor ik plotseling zonder trainer zat. Op dat moment merkte ik hoe ongelofelijk graag ik wilde slagen in deze sport, en wat ik er voor over had. Inmiddels zal ik al twee jaar in het buitenland, zomer en winter – de training voor de winter begint in mei. Ricco Gross was toen net gestopt als biatleet, en ik trok de stoute schoenen aan. Met knikkende knieën en zwetende handen (Ricco is 6-voudig Olympisch kampioen, 9-voudig wereldkampioen en een soort van held in Ruhpolding) vroeg ik of hij mij wilde helpen. Ik kon hem niets betalen, hij hoefde het echt niet te doen, maar hij deed het. Hij hielp me met een trainingsschema en nog belangrijker, Ricco leerde me schieten. Nog steeds schiet ik met de kolf waarmee hij Olympisch kampioen werd.

Ricco gaf me veel vertrouwen en dat motiveerde me enorm. Ik trainde toen zeker 90% in mijn eentje, iets wat ik de laatste jaren nog steeds veel te veel heb moeten doen. Als je in een kleine sport als biatlon beter en beter wordt, zijn er steeds minder atleten van niveau waar je samen mee kunt trainen, op een manier dat je er echt wat aan hebt. De Duitse, ietwat gesloten mentaliteit hielp daar ook niet bij. Het was dan ook door Ricco dat ik dat jaar bij de WK in Östersund twee keer 50e werd. Het was een mooie kroon op een moeilijk seizoen, waarin ik te weinig ondersteund werd in fundamentele zaken als het waxen van ski’s en ondersteuning rondom wedstrijden. Bij de eerste World Cups dat seizoen moest ik mijn toenmalige begeleider uitleggen hoe een kijker werkt en hoe het inschieten in zijn werk gaat. Voor de wedstrijd koos ik mijn beste paartje zelf uit en liep vervolgens naar de Amerikanen (daar zijn ze weer) met 50 euro in mijn hand en vroeg ze mijn ski’s te waxen. Dingen waar ik toen van baalde en nu om moet grinniken. Na die prestaties op het WK verwachtte ik dat er een stap gezet kon gaan worden. Ik was 23 jaar oud en de nummer 50 van de wereld op dat moment. De komende 7 jaar kon ik doorgroeien tot mijn piek, hier lagen kansen. Helaas liepen de dingen anders.

Er waren simpelweg niet de middelen voor een vaste trainer, waardoor ik weer genoodzaakt was om, ondersteund door een schema van Ricco, de hele zomer alleen te trainen. In die maanden had ik het niet makkelijk met mezelf, ik irriteerde me mateloos aan het ontbreken van een volwaardige professionele trainingsopzet en gaf mezelf daar onnodig de schuld van. Dit resulteerde in een flinke mentale dip die enkele maanden in beslag nam. Daarmee was het pre-Olympische seizoen al voorbij voordat het begon. Familie, vrienden en vriendin hebben me er toen weer bovenop geholpen.

In de maanden voor de Spelen van Vancouver is er toen veel gebeurd bij mij, met name mentaal. Ik besloot het heft in eigen handen te nemen. Hoewel ik altijd al zelf het grootste deel van het budget bij elkaar sprokkelde via sponsoren, leek het me beter dat nu volledig te gaan doen. Het gebrek aan passie en technische kennis bij de verantwoordelijke mensen remde mij af als atleet. Passie is alles in topsport. Ik was me er inmiddels van bewust dat ik talent had voor het enthousiasmeren van mensen voor mijn verhaal. Een voorbeeld:

In 2006, rond de Spelen van Turijn, wilde Radio 1 een kort interview doen. Hooguit een minuut, waarin een Nederlandse biatleet zijn voorspellingen gaf voor de aankomende wedstrijden. Ik had geen tijd, zat tussen Europa Cups in en was alleen op de maandag daar tussenin thuis in Rotterdam om de was te doen. Omdat iedere keer dat je op de radio je verhaal kunt vertellen er eentje is, nodigde ik hen thuis uit. Het fragment duurde 53 seconden en twee minuten na de uitzending ontving ik een mailtje. De afzender, die tot op de dag van vandaag zijn ondersteuning niet aan de grote klok wil hangen, was zo geraakt door mijn verhaal dat zij mij financieel wilden ondersteunen. Nu, 6 jaar later, werken we nog steeds samen en zijn deze mensen er grotendeels voor verantwoordelijk dat ik al die jaren met mijn passie bezig heb kunnen zijn.

Natuurlijk stonden er tegenover één toezegging, honderd afwijzingen. Ik besefte me dat de opzet beter kon, zowel commercieel gezien als sportief, wat uiteindelijk het doel was. Team Cool werd geboren in april 2010. Ik koos ervoor me volledig zelfstandig voor te bereiden met een eigen team van mensen om me heen. Mijn goede vriend en collega Tobias was toen gestopt als biatleet en ik wist dat ik hem als trainer wilde. Ik heb in mijn loopbaan geen trainer gekend die zo proactief en toegewijd is als Tobias. Er was gelijk een klik en ook de mensen voor het bekendmaken van het verhaal van Team Cool waren snel gevonden. Wim Keizer, met wie ik al voor mijn Amerika-trip samenwerkte, was een no-brainer. Met goede vriend en camera-held Robin maakten we filmpjes met wie we de biatlonsport dichter bij de Nederlandse fans brachten. Rachel, die ik leerde kennen bij Eurosport, zorgde ervoor dat wat er uit mijn pen vloeide ook daadwerkelijk leesbaar was voor de mensen thuis. Afgelopen seizoen kwam Martijn erbij, die ons liet zien dat het maken en vullen van een website helemaal niet voor bloed, zweet en tranen hoeft te zorgen. En last but not least kwam Arie, die ik via mijn Master-opleiding aan het Cruyff Institute leerde kennen, erbij als teammanager. Dankzij hem kwam er structuur en professionaliteit in wat we deden.

De afgelopen twee seizoenen waren dan ook de mooiste in Ruhpolding. De samenwerking met Tobias was een combinatie van keihard, bloedserieus werken en de meest hilarische momenten daaromheen, waarbij natuurlijk de grappen over elkaars volk niet geschuwd werden en we vrijwel iedere keer op de terugweg van een intensieve training zo gepassioneerd aan het discussiëren waren over waar we trek in hadden dat er bij het eerste tankstation gestopt werd om de ontstane honger te stillen.

Maar nog belangrijker, ik verbeterde me weer als biatleet. De testresultaten waren iedere keer weer zoveel beter dan de vorige, uitzonderlijk voor atleten op dit niveau. Ook werd ik technisch beter, hoewel dat altijd al mijn sterkste punt was. Het simpele feit dat je bij een zo technische sport als langlaufen dagelijks iemand langs de kant hebt staan die jou corrigeert en videobeelden maakt, is fundamenteel voor een biatleet. Er waren dan ook enkele goede resultaten. Door de internationale beslissing om startvelden in de World Cup te verkleinen, konden we vorig jaar alleen in de IBU Cup starten, maar inmiddels staan daar enkele top-15 klasseringen in de boeken.

Afgelopen seizoen begon erg goed. Normaal ben ik stroef voor de Kerst, met name omdat ik nog steeds niet volwaardig met anderen samen train en daardoor wat wedstrijdsnelheid mis. Nu was ik al bij de World Cup in Hochfilzen slechts ‘1 misser verwijderd’ van World Cup-punten, ons doel voor dit seizoen. Na de Kerst was ik goed in vorm. Misschien wel in mijn beste vorm ooit. Bij het inschieten, een uur voor de eerste wedstrijd in Forni Avoltri, Italië, ging ik echter flink door mijn rug en zag me genoodzaakt voor dat weekend van een start af te zien. De week daarop deed ik wel mee in Frankrijk, maar was ik nog niet fit.

Ondanks mijn goede vorm moest ik nu dus naar Canada om me alsnog voor de WK in ‘mijn’ Ruhpolding te kwalificeren. Dit was een kostbare en tijdrovende aangelegenheid, die het gelukkig wel waard bleek. Er kan ook in de World Cup gekwalificeerd worden voor de WK, maar die (Nederlandse) eisen zijn zwaarder dan in de IBU Cup. Ik kan alinea’s vullen over waarom het onverstandig is om de kwalificaties zo te kiezen, waarom kwalificatie op percentage beter is dan op plaats en waarom je in een vicieuze cirkel raakt als je atleten naar de IBU Cup dwingt en daardoor je internationale startrechten verspeeld, maar het doet er nu niet toe. Ik heb leren accepteren dat de onkunde van de verantwoordelijke organisaties als een soort extra concurrent is; je kunt alleen je eigen prestaties beïnvloeden en niet die van een ander.

En mijn eigen prestaties vielen me tegen bij het WK. Ik was gewoon niet goed. Ik moest achteraan starten doordat ik weinig World Cups geskied heb, schoot niet goed, en was over het algemeen gewoon niet erg scherp. Dit, terwijl ik van de zomer en tot de Kerst zo goed bezig was. Het was een grote teleurstelling voor me.

Daarnaast is Team Cool een fantastisch avontuur voor me, maar hebben we een lastig jaar achter de rug. Het is al heel lang crisis, en het sponsoren van een biatlonpionier spreekt de mensen wel aan, maar in deze tijden is er geen budget voor goodwill. Onder de streep staat dat we in een ideale opzet tekort komen bij de grote teams, en dat de huidige Olympische eisen van het NOC*NSF – we hebben dezelfde eisen als bijvoorbeeld Duitsland – ook een opzet met een budget en een trainingsgroep als die van Duitsland vereisen.

Mijn ambities gaan verder dan wat er voor mijn gevoel nog te behalen valt in deze sport. Hoewel er voor Nederlandse begrippen nieuwe hoogtes bereikt zijn, was dat nooit mijn doel. Mijn doel was het een wereldtopper te worden. Ik heb besloten mijn carrière als biatleet te beëindigen en aan een nieuw hoofdstuk te beginnen. Een hoofdstuk waarin ik heel erg veel meeneem van de afgelopen 7 jaar. Ik heb het gevoel dat ik in die 7 jaar heb meegemaakt waar veel mensen in 14 jaar nog niet aan toekomen. De afgelopen dagen heb ik met mensen gesproken die belangrijk voor mij zijn. Hun oordeel was unaniem; ik ben van een jongen toen, een volwassen man nu geworden. Ik kan me geen groter compliment voorstellen.

Wat ik belangrijk vind om te benadrukken is dat er een ongelofelijk grote groep mensen is die mijn leven als individueel topsporter mogelijk hebben gemaakt. De vanzelfsprekendheid waarmee mensen bereid zijn om iets te doen heeft me meermaals verbaasd en positief verrast. Dit artikel zou dubbel zo lang worden als ik iedereen op zou noemen, maar ik weet dat de bedoelde mensen zich aangesproken voelen en dat ik de meesten de komende tijd zal spreken of al heb gesproken.

Ik ga nu op zoek naar een grote-mensen-baan. Natuurlijk is het project Team Cool niet onopgemerkt gebleven en hoop ik het gedane pionierswerk te kunnen vertalen naar een spannende uitdaging in de biatlonwereld en/of die van de topsport. Ik ga de komende weken kijken wat er op mijn pad komt.

Iedereen bedankt.

Herbert

De afgelopen week stond echter in het teken van een stevig trainingsblok. Voor de Kerstdagen willen we nog wat werken aan het uithoudingsvermogen, na de Kerst ligt de focus meer op wedstrijdspecifieke training. Ronde de jaarwisseling word ik daarbij vergezeld door twee leden van het Amerikaanse team, Lowell Bailey en Leif Nordgren, die Ruhpolding bezoeken om het parkoers te verkennen voor het aankomende WK. Uitstekende trainingspartners, gezien hun resultaten de afgelopen weken, waarbij Leif in de punten finishte en Lowell zelfs verschillende top 10 resultaten neerzette.

Over mijn eigen resultaten ben ik ook meer dan tevreden. Helaas hield ik bij de eerste IBU Cup de aloude traditie in ere door stroef aan het seizoen te beginnen, ondanks het feit dat we hebben geprobeerd dat dit jaar beter te doen door de training iets aan te passen. Dat leek dus niet gelukt, maar de tweede wedstrijd bij de World Cup in Hochfilzen was een gigastap in de juiste richting ten opzichte van de eerste wedstrijd in Östersund. Een uitstekende skitijd en gedurende 2/3 van de wedstrijd uitzicht op de top 60, en daarmee kans op de achtervolging. Met 2 missers in het staande schieten ben je bij een World Cup echter volstrekt kansloos. Ik finishte die wedstrijd echter met veel zelfvertrouwen en zag gelijk uit naar de volgende kans, de sprint een week later, die ook in Hochfilzen werd gehouden vanwege een gebrek aan sneeuw in Annecy, Frankrijk.

Die tweede World Cup werd misschien wel  een van mijn beste wedstrijden ooit. Ik heb altijd gezegd dat de absolute wereldtoppers, de top 20, op een sprint binnen een minuut van elkaar skiën. Daarachter zit een bulk atleten, van plaats 20 tot plaats 60, die binnen die eerste en tweede minuut van de winnaar skiën. Als het lukt om binnen de twee minuten van de winnaar te skiën, dan breng je jezelf dus in de positie waarbij het schieten de doorslag geeft. Voor het eerst zat ik binnen die twee minuten, en met een misser bij het liggende schieten ontnam ik mezelf een plaats in de punten. Uiteindelijk plaats 67, met 9 seconden buiten de top 60 en 30 buiten de top 40.

Dan kun je teleurgesteld zijn dat je er niet bij zit, maar voor mij overheerst een positief gevoel. Eindelijk is die grote groep atleten die tegen de absolute wereldtop aan zit binnen reikwijdte, en eindelijk lukt het me een meer dan beschaafd resultaat neer te zetten voor de Kerst.

Nog belangrijker voor mij is het feit dat het een paar jaar geleden is dat het zo goed ging op mondiaal nivo. Met de switch naar Team Cool, nu 1,5 jaar geleden, heb ik een bewuste keuze gemaakt om te bewijzen dat ik het zelf beter kan dan de organisatie die daar normaal gesproken voor verantwoordelijk is. Dat is nogal een statement. En, ook al zijn we nog lang niet waar we willen zijn, blijkbaar doen we toch een hoop goed.

Dank aan mijn Team Cool voor de ondersteuning van de afgelopen maanden. Ik hoop dat de resultaten van de afgelopen weken het topje van de ijsberg waren.

Herbert, normalerweise bist du im Weltcup und im IBU Cup als Einzelkämpfer unterwegs.. Wie war die Erfahrung bei der U 26 EM in Ridnaun letzte Saison, bei der Holland mit einer Herren-Staffel an den Start gehen konnte?
Das war wahrscheinlich das erste und letzte Mal, die EM ist ja U26, ich bin jetzt Ü26. Jetzt wird es wieder eine ganze Weile dauern, nur eine WM käme wieder in Frage, aber es war top. Leider ist das System bei der IBU so, dass die Nationenwertung sehr wichtig ist, und viele Nationen können immer eine Staffel aufstellen und wir nicht. Da verlieren wir sehr viele Punkte, obwohl wir von den Ergebnissen besser sind als manch andere Nationen. Dadurch haben andere Nationen auch mehr Startplätze. Aber bei der EM  war es lustig, auch mal Ersatzschüsse nutzen zu dürfen.

Du hast hier in Ruhpolding mit Tobias Reiter einen vergleichbar jungen Trainer an deiner Seite, wie gestaltet sich da das Training, wenn man den eigenen Trainer noch als aktiven Sportler erlebt hat?
Das ist jetzt meine sechste Saison hier in Ruhpolding und bisher hatte ich hier keinen Trainer. In Holland ist der Verband finanziell nicht so gut aufgestellt und konnte sich somit auch keinen Trainer leisten. Ricco Groß hat mir viel geholfen, dafür bin ich ihm sehr dankbar! Natürlich waren die Ergebnisse auch nicht so, wie ich sie mir erhofft hatte, trotz Höhepunkten wie z.B. der 50. bei der WM, als ich 23 Jahre alt war. Dann habe ich mit dem Verband gesprochen, weil ich der Meinung war, dass ich hier allein mein Training besser gestalten kann.

Danach habe ich mein eigenes Team gegründet, Team Cool. Tobi hat dann seine aktive Karriere beendet und ich wusste von ihm, dass er immer extrem akribisch und ehrgeizig war. Persönlich komme ich sehr gut mit ihm klar und da dachte ich, eigentlich wäre er der perfekte Typ als Trainer für mich. Und so habe ich ihn gefragt und er hat ja gesagt. Das ist ja auch wichtig! Bereits letzten Winter hat man Ergebnisse gesehen, obwohl wir da erst ein Jahr zusammenarbeiteten. Durch die guten Ergebnisse haben wir nun auch wieder einen Weltcupstartplatz.

Aber da ich vom Verband keine Unterstützung erhalte, bin ich völlig auf Sponsoren angewiesen! Wenn mich also jemand unterstützen möchte und Teil des „Team Cool“ werden möchte, würde ich mich natürlich sehr freuen!!

Dann bist du also auch in Östersund dabei?
Das hängt von einer internen Quali ab und davon wie es in Idre läuft. Aber Hochfilzen und Annecy laufe ich fix.

Bereits im Sommer hast du dich dem Trainingslager der US Mannschaft angeschlossen. Wird das im Winter ebenso sein?
Ja auf jeden Fall. Bevor ich nach Ruhpolding kam, war ich ein Jahr in den USA und habe dort bei den amerikanischen Junioren mittrainiert. Seitdem gibt es immer eine gute Verbindung. Und hier in Ruhpolding kam ich über Ricco Groß auf Bernd Eisenbichler, dem High Performance Direktor der Amerikaner. Und da Bernd als Skitechniker für die Amerikaner gearbeitet hat, kamen die Amerikaner in mein Leben zurück! Im Winter reise ich mit ihnen, wohne in denselben Hotels und meine Ski werden auch von ihnen präpariert. Dadurch profitiere ich auch von den Ski von Muck Bauer aus Schleching. In meiner Position ist dieser Weg so viel effizienter, als würde ich selbst alles machen. Auch sind die Amis mittlerweile wie eine Familie für mich, ich fühle mich sehr gut aufgehoben und es macht auch viel Spaß mit ihnen.

Bald geht die Saison los, warst du schon auf Schnee?
Ja! Wir waren auf dem Dachstein. Das war super! Und wir haben uns entschieden nicht zu früh nach Skandinavien zu fahren und es hat sich herausgestellt, dass das eine sehr gute Entscheidung war. Meine Erfahrung ist auch, dass man nach 2 Wochen Skandinavien, mit weniger Licht und intensivem Training und den Wettkämpfen, ausgelaugt und müde wieder nach Mitteleuropa kommt. Da fahre ich lieber ein paar Mal rüber zum Dachstein.  Am 15. November aber wird es dann losgehen nach Schweden!

Wir wünschen natürlich einen guten Saisonstart und viel Erfolg weiterhin im IBU und Weltcup!

Herbert: “Dit is een hele grote stap in de goede richting voor Team Cool. Het geeft me een trots gevoel dat Eurosport haar naam wil verbinden aan dit project. De mensen van Eurosport dragen op verschillende manieren bij aan het slagen van mijn missie. In mijn rol als co-commentator kan ik de Nederlandse biatlonfans regelmatig een kijkje in de keuken geven en tijdens het seizoen kunnen de kijkers via Twitter hun vragen aan mij kwijt.”

Zoals gebruikelijk, zendt Eurosport ook komende winter weer alle World Cup-wedstrijden biatlon live uit. Tevens zullen, vanaf 26 januari, de EK in Osrblie (Slowakije) en, vanaf 29 februari, de WK in Ruhpolding (Duitsland) te zien zijn. Het World Cup-seizoen start op vrijdag 28 november in Östersund (Zweden).

Het volledige uitzendschema voor de komende winter zal op www.herbertcool.com te vinden zijn.

Eurosport zendt het evenement uit op de zenders Eurosport 1 en Eurosport 2. Herbert zal naast Rob van den Brink het co-commentaar verzorgen! Natuurlijk kan de kijker weer vragen stellen via Twitter: @coolherbert

Het uitzendschema (afhankelijk van aanbieder / locatie):

Welches Fazit ziehst Du aus der letzten Saison mit dem besten IBU-Cup Ergebnis deiner bisherigen Karriere?
Wir haben unseren Weltcup-Startplatz aufgrund der internationalen Richtlinien verloren, weil wir einfach nicht so viele Athleten am Start haben. Das war schade, war aber nicht so schlimm, da wir uns in einem Übergangsjahr befanden. Am Anfang der Saison war es durch die vielen Umstellungen nicht so einfach, am Ende des Winters kamen dann aber doch ganz gute Ergebnisse heraus.

Inwiefern hat es schon Wirkung gezeigt, dass Du mit Tobias Reiter einen neuen Trainer hast?
Beim Biathlon ist es schwierig, dass man über den Sommer hinweg sehr hart an etwas arbeiten kann, es aber erst im Wettkampf richtig testen kann. Das dauert einfach bis zum Winter, sodass wir erst im Dezember sehen konnten, wie ich mit den Umstellungen klar komme. Da haben wir gesehen, dass ich vielleicht ein bisschen zu viel im Oktober trainiert habe. Deshalb kam ich auch nicht so gut in Schwung und dann haben wir über Weihnachten einen intelligenten Block eingebaut, der sich dann auch ausgezahlt.
Wir wussten immer, dass das Potenzial da ist. Aber ich werde nie in einer Situation wie die Top Athleten stecken, dass alles für einen organisiert ist. Eine Grundvoraussetzung ist schon einmal ein Trainer. Wenn man den nicht hat, dann kann man auch keinen Erfolg erwarten. Nun ist der Trainer da und man sieht, dass sofort große Schritte gemacht werden. Im Sommer geht es einfach vorwärts und ich habe mich im Vergleich zum Winter noch einmal stark verbessert.

An welchen Bereichen hast Du gearbeitet, wo es jetzt schon wieder besser klappt?
Ich glaube, dass man beim Schießen bei mir nur noch ganz wenig verbessern kann. Normalerweise bin ich einer der besten Schützen im Weltcup. Aber selbst da sieht man, dass ich meine Bestleistung von vor sechs Jahren auch wieder verbessere, selbes gilt für verschiedene Tests wie Kraft, Cross und auf Rollski, wo ich mich sehr gesteigert habe. Es überrascht mich, wie viel hier noch für mich drin ist.

Nun läuft die Vorbereitung. Wie verläuft bei Dir das Training in diesem Jahr?
Im Vergleich zum letzten Jahr hat sich eigentlich nur wenig verändert. Wir haben nur kleine Veränderungen angebracht, da wir allgemein schon auf einem sehr guten Weg waren. Wir machen es immer noch so, dass wir in Deutschland Blöcke haben und ich danach wieder nach Holland gehe. Anfang dieses Sommers war das wichtig, da ich mein Studium fertig absolviert habe. Natürlich tut es aber auch gut die Familie und die Freunde dort zu besuchen.Wir haben unser Fazit aus dem letzten Jahr gezogen und versuchen diese kleinen Dinge jetzt noch einmal besser zu machen.

Mit wem trainierst Du den Sommer über gemeinsam? Hat sich ein Trainingspartner für Dich gefunden?
Zum Beispiel mit Daniel Graf und Christoph Knie. Das sind meiner Meinung nach zwei Athleten, die ein sehr großes Potenzial haben und in guter Verfassung zur deutschen Spitze gehören. Da gibt es schon ein paar Trainingseinheiten die wir zusammen machen, wo Tobias oder ihr Trainer das mit begleiten. Es existiert eine sehr gute Atmosphäre und wir freuen uns, dass wir damit die Trainingsgruppe etwas erweitern können.

Das Training mit den USA hast Du auch schon vor einigen Jahren gemeinsam absolviert. Existiert diese Zusammenarbeit noch?
Die gibt es sicher noch und da freue ich mich sehr drüber. Die US-Amerikaner sind sehr wichtig für mich in meiner sportlichen Karriere. Sie haben mich sozusagen „adoptiert“. Einerseits helfen sie mir im Winter und unterstützen mich in der Wahl des Wachses zum Beispiel, andererseits trainieren wir auch im Sommer gemeinsam wenn sie zum Beispiel hier in Ruhpolding sind. Das macht mit sehr viel Spaß. Die haben drei bis vier Leute, die im Weltcup unter die Top Ten laufen können und da kann man nur lernen. Außerdem ist die Atmosphäre in der Mannschaft auch sehr gut. Sie sind genauso wie ich oft weg von zuhause und viel unterwegs. So fühlt man sich auch ein wenig gleichwertig in dieser Situation.

In der nächsten Saison steht die WM in Ruhpolding an. Startest Du von Beginn an im Weltcup, um Dich qualifizieren zu können?
In Holland ist es so, dass man sich im IBU-Cup und Weltcup für die WM qualifizieren kann. Im IBU-Cup sind die Regeln dafür einfach ein wenig härter. Es ist natürlich klar, dass ich mich irgendwie für die WM qualifizieren will. Wie ist mir dann im Endeffekt egal. Ich werde sicher Weltcups bestreiten, das wird dann intern ausgemacht. Die WM ist natürlich das größte Ziel in diesem Jahr, vor allem weil es bei mir daheim ist und ich einen Heimvorteil habe. Ich möchte für mich selbst ein Ergebnis erreichen, das mir Vertrauen gibt um mich für Olympia zu qualifizieren. Dies ist in Holland bekanntlich eine sehr schwierige Sache.

Welches konkrete Ziel steckst Du dir für die WM?
Mein Prinzip über Leistung ist immer, dass man sich auf das fokussieren soll, was man in der Hand hat. In der Hand hat man, wie schnell man läuft und wie gut man schießt. Mein Ziel ist also immer so schnell wie möglich zu laufen und so gut wie möglich zu schießen. Wo ich dann auf der Ergebnisliste stehe, hängt vor allem von den Anderen ab. Das kann ich nicht beeinflussen. Ich finde es schlecht sich Ziele in Platzierungen zu setzen, weil man darauf keinen direkten Einfluss hat. Aber es ist klar, dass eine Platzierung unter den besten 40 im Weltcup Vertrauen geben würde für die Zukunft.

Du hast ein Studium absolviert in den Niederlanden. Wie konntest Du das mit dem Sport verbinden?
Johann Cruyff, einer der weltbesten Fußballspieler, hat nach seiner Karriere beispielsweise Fußballfelder in Regionen gebaut, die es nicht so gut haben. Außerdem hat er aber auch Universitäten und Hochschulen erbaut, die unter anderem für Sportler geeignet sind. Es war aber klar, dass meine Situation schon extrem ist. Ich fand es aber sehr interessant, das Studium zu absolvieren. Es war so, dass ich die Vorlesungen via Skype mitverfolgen konnte und so saß ich quasi auch immer im Raum. Das lief sehr gut und jetzt habe ich meinen Master im internationalen Sportmanagement geholt.

Möchtest Du später nach Deiner Karriere auch im internationalen Sportmanagement arbeiten?
Ja, ich denke schon. Als niederländischer Biathlet habe ich immer sehr viel mehr machen müssen als andere Athleten, um mich überhaupt finanzieren zu können. Da habe ich gemerkt, dass ich Talent habe für Sponsoring und Marketing. Ich glaube es ist schon was besonderes, wenn man als Athlet der überhaupt nicht vom Verband gefördert wird sich so finanzieren kann, dass man das ganze Jahr über Spitzensport betreiben kann.